زمینه و هدف: کاربرد کامپوزیت سیال به جهت قوام کمتر و امکان افزایش تطابق با دیواره های حفره، به عنوان اولین لایه ترمیم در کفه ژنژیوال حفرات پروگزیمالی توصیه شده است. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی تاثیر کاربرد رنگهای مختلف کامپوزیت سیال به عنوان قطعه ژنژیوالی برریزنشت ترمیمهای کامپوزیت خلفی بود.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی، 36 دندان پره مولر سالم خارج شده انتخاب شد. در سطح پروگزیمال دندانها حفرات باکس استاندارد در اندازه 3×2 میلی متر تراشیده شد، به نحوی که کفه ژنژیوال یک میلی متر زیر CEJ قرار گرفت. دندانها به طور تصادفی به شش گروه 12تایی تقسیم شدند. در گروههای یک تا پنج از کامپوزیت سیال (Bisco, USA) Aelite flow به ترتیب با رنگهای D3/C2/A3.5/A2/A1 به عنوان اولین قطعه ژنژیوالی به ضخامت یک میلی متر استفاده شد. گروه شش به عنوان گروه کنترل بوده و در آن از کامپوزیت سیال استفاده نشد. سپس بقیه حفره توسط کامپوزیت هیبرید Aelite تک رنگ (Bisco, USA) A3 در شرایط یکسان ترمیم گردید. آنگاه نمونه ها به مدت 24ساعت در دمای 37 درجه سانتی گراد و به تعداد پانصد دور تحت سیکل های حرارتی قرار گرفته، توسط لاک ناخن پوشیده شده و به مدت 24 ساعت در محلول فوشین بازی 2% قرار گرفتند. سرانجام به موازات محور طولی و از بعد مزیودیستالی برش داده شده و با کمک استریو میکروسکوپ، ریزنشت آنها بررسی گردید. یافته ها توسط آزمون Kruskal-Wallis در سطح معنی دار 0.05 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: بر اساس نتایج حاصله تفاوت معنی داری بین ریزنشت رنگ در گروههای مورد مطالعه وجود نداشت. (0.05<p) کمترین ریزنشت در گروه یک که کامپوزیت سیال به رنگ A1 استفاده گردید و بیشترین ریزنشت در گروه شش که به عنوان گروه کنترل منفی و بدون کاربرد کامپوزیت سیال بود، مشاهده گردید. درتمامی نمونه های گروه A1 ریزنشت رنگ صفر بود.نتیجه گیری: کاربرد کامپوزیت سیال با رنگ روشنتر به عنوان قطعه ژنژیوالی می تواند بر کاهش ریزنشت ترمیم حفره دو سطحی کامپوزیت رزین موثر باشد.

بیان مساله: هیپوکلریت سدیم، به عنوان شوینده شیمیایی برای هدف های گوناگون در کارهای درمان ریشه استفاده می شود. از آنجا که این ماده اکسیدکننده نیرومند است، می تواند با پلی مریزاسیون مواد رزینی تداخل داشته باشد.هدف: هدف از این بررسی آزمایشگاهی، مقایسه اثر هیپوکلریت سدیم بر خاصیت سیل کنندگی دو گونه ماده چسباننده عاجی توتال اچ و سلف اچ در اتاقک پالپ دندان های مولر، در زمان های گوناگون پس از درمان ریشه بود.مواد و روش: سقف پالپ چمبر و ریشه ها (1 تا 2 میلی متر زیر فورکیشن) در 80 دندان مولر نخست قطع گردید و بافت های پالپی به طور کامل از میان برده شدند. دندان ها، بر پایه گونه ماده چسبنده توتال اچ Multi-Purpose (Scotchbond plus) و سلف اچ (Clearfil SE Bond) به دو گروه چهل تایی بخش شدند. سپس، پالپ چمبر ده عدد از دندان های هر گروه اصلی، بی درنگ با کامپوزیت رزین ترمیم شدند (گروه های شاهد). سی دندان بر جامانده از هر گروه با کاربرد هیپوکلریت سدیم پنج درصد به مدت پنج دقیقه در پالپ چمبر آماده سازی شده و با کامپوزیت رزین های مربوط به هر باندینگ عاجی (Z100, Clearfil Photo Core) در سه فاصله زمانی، بی درنگ، یک هفته و دو هفته پس از شست و شو با هیپوکلریت سدیم ترمیم شدند. با روش فیلتراسیون مایع مقادیر ریزنشت اندازه گیری گردید. داده ها با استفاده از آزمون تی و آنالیز واریانس واکاوی آماری شدند (a=0.05).یافته ها: گونه ماده چسبنده عاجی و فواصل زمانی گوناگون پس از استفاده از هیپوکلریت سدیم و ترمیم، اختلاف آماری معنادار از لحاظ میزان ریزنشت نشان ندادند (p>0.05). متغیر استفاده کردن و استفاده نکردن از هیپوکلریت سدیم اختلاف چشمگیر آماری را از نظر مقادیر ریزنشت نشان دادند (p<0.05). استفاده از هیپوکلریت سدیم باعث افزایش معنادار در ریزنشت گردید.نتیجه گیری: استفاده از شوینده هیپوکلریت سدیم در طی درمان های ریشه اثر منفی بر ریزنشت ترمیم های کامپوزیتی دارد. تاخیر زمانی در قرار دادن ترمیم نتوانست این اثر منفی را خنثی سازد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: در بیماران متقاضی سفید کردن دندان ها، درمان سفید کردن ممکن است بر ریزنشت ترمیم های موجود تاثیر بگذارد. از عوامل موثر در ریزنشت ترمیم های کامپوزیتی، غلظت ماده سفید کننده، نوع عامل باندینگ به کار رفته در ترمیم و روش سفید کردن است. هدف این مطا لعه بررسی تاثیر دو روش بلیچینگ بر روی ریزنشت ترمیم های کامپوزیتی می باشد.مواد و روش ها: 48 دندان پره مولر سالم کشیده شده انسان جمع آوری و به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شد. در سطح باکال و لینگوال دندان ها حفرات کلاس V با لبه جینجیوال یک میلی متر زیرCEJ ، تعبیه شد. در گروه اول در سطح باکال از عامل باندینگ کلیرفیل اس-ای باند و در سطح لینگوال از عامل سینگل باند استفاده شد و حفرات با کامپوزیت Z250 ترمیم گردید. در گروه دوم مراحل شبیه گروه اول بود با این تفاوت که نمونه ها پس از ترمیم به مدت یک ماه در آب مقطر نگه داری شدند. در گروه سوم تمام مراحل شبیه گروه دوم بود با این تفاوت که، پس از یک ماه نگه داری درآب مقطر بلیچینگ به روش خانگی بر روی دندان ها انجام شد. در گروه چهارم، تمام مراحل شبیه گروه دوم بود با این تفاوت که پس از یک ماه نگه داری در آب مقطر رژیم بلیچینگ در مطب بر روی دندان ها انجام شد. نمونه های هر گروه، تحت سیکل حرارتی و تحت ارزیابی ریز نشت قرار گرفتند. نتایج حاصل با آزمون های ویل کاکسون،Kruskall-Wallis  و Mann-Witney آنالیز شدند.یافته ها: ادهزیو سینگل باند ریزنشت کمتری را پس از سفید کردن نشان داد و میزان ریز نشت در هر دو دیواره هنگام استفاده از روش سفید کردن در مطب بیشتر بود.نتیجه گیری: سینگل باند بهترین نتایج را از نظر میکرولیکیج نشان داد. بلیچینگ تاثیر منفی بر میکرولیکیج داشت که در روش در مطب بالاتر بود.

سابقه و هدف: در سال های اخیر از مواد سفید کننده دندان ها در بسیاری از کلینیک ها استفاده می شود که ممکن است اثر آن بر روی دندان های طبیعی و ترمیم کامپوزیت (اومنی کروما) متفاوت باشد. هدف از این مطالعه تعیین تاثیر اسپکتروفتومتری بلیچینگ خارجی بر ساختار طبیعی دندان و ترمیم کامپوزیت می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه، ابتدا حفره ای بر روی 26 دندان کشیده شده، ایجاد شد و سپس ترمیم کامپوزیت اومنی کروما برای تمامی این دندان ها انجام شد. رنگ هر نمونه دندان با دستگاه رنگ سنج اندازه گیری شد. اندازه گیری ها پیش از استفاده از ماده سفید کننده برای روشنی اولیه (L0)، پس از اولین استفاده از ماده سفید کننده (L1) و پس از دومین استفاده از ماده سفید کننده (L2) انجام شد. مقادیر کل تغییر رنگ (ΔE) بین ترمیم ها و دندان طبیعی در فواصل درمان اول (ΔE1) و دوم (ΔE2) مقایسه شد. یافته ها: بر اساس یافته های این مطالعه، بعد از مقایسه میزان سفیدی بین دندان طبیعی و کامپوزیت، تغییراتی در میزان سفیدی مشاهده شد. بر این اساس، L1  (0/000=p) وL2  (0/006=p) نشان داد که تفاوت معنی داری در میزان سفیدی (L) بین دندان طبیعی و کامپوزیت در درمان اول و دوم وجود دارد. با این وجود، مقایسه تغییر رنگ کل (ΔE) هیچ تفاوت معنی داری بین ترمیم کامپوزیت و ساختار طبیعی دندان در طول فواصل درمان اول و دومΔE1  (0/479=p) وΔE2  (0/821=p) نشان نداد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، مقدار ΔE از درمان های بلیچینگ L0 تا L2 به طور قابل توجهی کاهش یافت. با سفیدتر شدن دندان ها، واضح است که تفاوت رنگ کمتری بین ترمیم اومنی کروما و ساختار دندان مشاهده می شود.

زمینه و هدف: با وجود مزایای ترمیم های کامپوزیتی، استفاده از آنها با مشکلات کلینیکی همراه است. مشخص ترین علت مشکلات ذکر شده، ریزنشت است. هدف از این تحقیق مقایسه اثر Rebonding بر ریزنشت ترمیم های کلاس V کامپوزیت با استفاده از دو رزین با ویسکوزیته پایین بود.روش بررسی: روش تحقیق به صورت تجربی و تکنیک آن مشاهده بود. 60 ترمیم کلاس V کامپوزیت در سمت باکال و لینگوال پره مولرهای کشیده شده انسان به گونه ای قرار گرفتند که لبه اکلوزال در مینا و لبه جینجیوال در عاج و سمان باشد. نمونه ها به 3 گروه تقسیم شدند: I) ترمیم هایی که عمل Rebonding بر آنها انجام نشد. II) لبه های ترمیم توسط ماده اتصال یابنده به مینا Rebond (Margin Bond) شدند و III) لبه های ترمیم به وسیله یک رزین Unfilled و اختصاصی شده به این منظور Rebond شدند. بعد از عمل ترموسایکلینگ و استفاده از نفوذ رنگ با مغروق کردن در فوشین %0.5 دندان ها برش داده شدند و ریزنشت توسط استریومیکروسکوپ بررسی شد. آنالیز نتایج با تست های آماری Kruskal-Wallis، Wilcoxon و Mann-Whitney با سطح معنی داری P<0.05 انجام گرفت.یافته ها: در لبه های مینایی اختلاف در میزان ریزنشت معنی دار نبود (P=0.148) ولی اختلاف در لبه های لثه ای چشم گیر بود (P<0.001). ریزنشت در قسمت لثه ای گروه III به صورت قابل ملاحظه ای کمتر از گروه II و در گروه I بیشترین مقدار بود.نتیجه گیری: Rebonding توسط رزین با ویسکوزیته پایین ریزنشت را در لبه جینجیوال ترمیم کلاس V کامپوزیت کاهش می دهد ولی بر لبه اکلوزال تاثیر قابل ملاحظه ای ندارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: ایجاد تطابق و به هم رساندن لبه ای در حفره های کلاس (CLV) V و شناخت بهترین ماده ترمیمی برای کاهش میزان ریزنشت در آنها یکی از چالش های مهم در دندانپزشکی ترمیمی است.هدف: بررسی ریزنشت سه نوع کامپوزیت و یک گلاس اینومر تغییر یافته با رزین در حفراتCLV . مواد و روشها: در سطح باکال 32 دندان پرمولر حفرات CLV، به صورتی تراشیده شد که لبه الکوزالی حفره در مینا و لبه جینجیوالی آن در عاج قرار داشته باشد. دندان ها به چهار گروه 8 تایی تقسیم و با مواد زیر طبق توصیه کارخانه سازنده (3M) ترمیم شدند:گروه اول: کامپوزیت میکروهیبرید (Z250)، گروه دوم: کامپوزیت نانوفیل (Supreme)، گروه سوم: کامپوزیت Flowable و گروه چهارم: گلاس اینومر تغییر یافته با رزین (Vitremer). نمونه ها پس از ترموسیکل، در محلول 50 درصد وزنی نیترات نقره به مدت 4 ساعت و سپس در محلول ظهور به مدت 8 ساعت قرار داده شدند و پس از برش باکولینگوالی با استریومیکروسکوپ بررسی شدند.درجه ریزنشت ثبت و یافته ها با دو آزمون آماری Kruskal-wallis و mann-whitney ارزیابی شد.نتایج: در هیچ کدام از نمونه ها ریزنشت در لبه مینایی وجود نداشت. در لبه عاجی،Vitremer  و کامپوزیت Flowable به ترتیب کمترین و بیشترین میزان ریزنشت را داشتند(P<0.05) . بین گروه های دیگر در لبه عاجی تفاوت معنی دار وجود نداشت.نتیجه گیری: بهترین نتایج از لحاظ کاهش ریزنشت در لبه عاجی، مربوط به vitremer و ضعیف ترین آنها مربوط به کامپوزیت flowable بود.

زمینه و هدف: به دنبال درمان سفید کردن دندانها با ترکیبات پراکسید، کاهش استحکام باند و افزایش ریزنشت ترمیمهای همرنگ دندان مشاهده می شود، به طوری که تاخیر در باند ادهزیو حداقل به مدت یک هفته توصیه می گردد. هدف از این مطالعه بررسی کاربرد ماده آنتی اکسیدان و مقایسه آن با باند تاخیری بر ریزنشت ترمیم کامپوزیت رزین در دندان بلیچ شده می باشد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی - آزمایشگاهی، چهل و هشت دندان پرمولرسالم انسانی فک بالا انتخاب شدند. دندانها به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم گردیدند. در گروه 1 (کنترل منفی) در سطح باکال حفرات Cl v تراشیده شده و ترمیم انجام شد. سایر گروهها با ژل پراکسید هیدروژن %9.5 بلیچ شدند. گروه 2 بلافاصله پس از بلیچ و گروه 3، یک هفته پس از بلیچ ترمیم گردید. گروه 4 پس از دو ساعت قرار گرفتن در ژل آسکوربات سدیم %10 ترمیم شد. تمامی نمونه ها پس از قرارگرفتن تحت سیصد چرخه حرارتی و سپس غوطه ورسازی در فوشین بازی %2، شستشو و برش داده شدند و در زیر استریومیکروسکوپ (20×) میزان ریزنشت آنها بررسی گردید. از آزمونهای آماریKruskal-Wallis  و Dunn برای آنالیز داده ها استفاده شد.یافته ها: میزان ریزنشت رنگ در مارجین های مینایی و عاجی در گروه 2 با سایر گروهها تفاوت معنی داری نشان داد (P<0.05). میزان ریزنشت گروههای 1، 3 و 4 تفاوت معنی داری نداشت. ریزنشت عاجی به طور معنی داری از ریزنشت مینایی بیشتر بود.نتیجه گیری: استفاده از ژل آسکوربات سدیم %10 بلافاصله پس از تراش حفره دندان بلیچ شده قادر است ریزنشت ترمیم سرویکالی دندان را مشابه با شرایط عدم بلیچینگ و تاخیر یک هفته ای کاهش دهد.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت ترمیم دندان های مولر بعد از اندو، هدف از این مطالعه آزمایشگاهی تعیین استحکام در برابر شکست دندان های مولر اندوشده پس از ترمیم با یک نوع کامپوزیت رزین مستقیم تحت تاثیر نیروهای بازسازی شده جویدن بود.مواد و روش ها: در این تحقیق مداخله ای موازی، یک صد و هفده دندان مولر پایین انسان انتخاب شدند. برای نمونه ها درمان ریشه انجام شد. دندان ها ابتدا به 3 گروه 39 تایی براساس نوع تهیه حفرات مختلف تقسیم شدند: MOD وسیع، MOD وسیع به اضافه کوتاه کردن کاسپ های لینگوال (CCL) و MOD وسیع به همراه کوتاه کردن کاسپ های باکال و لینگوال (CCBL). گروه کنترل شامل 13 عدد دندان سالم بود. پس از ترمیم توسط یک کامپازیت قابل تراکم (Tetric Ceram HB)، هر گروه به 3 زیر گروه 13 تایی تقسیم و تحت چرخه های نیرو در دستگاه دهان مصنوعی قرار گرفتند، به ترتیب: بدون هیچ چرخه، یک میلیون و دو میلیون چرخه. سپس نمونه ها در دستگاه اینستران با سرعت 5mm/min تحت نیروی فشاری شکسته شدند. برای مقایسه میانگین استحکام در برابر شکست گروه های آزمایشی و کنترل از آنالیز واریانس و تست دانکن استفاده شد (a=0.05).یافته ها: نتایج بررسی حاضر نشان داد که دو متغیر تهیه حفره و زمان بر یکدیگر تاثیر متقابل آماری داشتند (P<0.05). همچنین در حفرات MOD بالاترین استحکام شکست بلافاصله بعد از ترمیم مشاهده شد (P<0.05)(338.292 kgf) که اختلاف آماری قابل ملاحظه ای با گروه های چهار (249.8691 kgf) و هشت ساله (210.208 kgf) داشت. کمترین میزان استحکام شکست مربوط به گروه CCBL در ابتدای ترمیم بود (P<0.05)(239.65 kgf). همچنین بالاترین میزان استحکام شکست به گروه CC-L بعد از چهار (269.959 kgf) و هشت سال (290.892 kgf) مربوط بود (P<0.05). در بین تمام گروه ها، گروه کنترل (دندان های سالم) بالاترین میزان استحکام شکست نشان داد (346 kgf).نتیجه گیری: ترمیم های ادهزیو کامپازیت رزین در دندان های مولر زمانی که کاسپ لینگوال دندان کوتاه شود می توانند تا چهارساله پس از ترمیم استحکام در برابر شکستی معادل دندان دست نخورده را دارا باشند.